7 Ağustos 2008 Perşembe

Olur mu dersin?


Birkaç gündür hep ama hep:
- deli gibi içmek,
- bolca cemal süreya okumak,
- eve gelince duman'dan "manası yok" , "ah", "bal" ve "haberin yok ölüyorum" u dinlemek,
üzerine kurulu bir hayat yaşamaktayım.
N'oluyo bana be yavrucum? Eşşşşşekkkk kadar oldum, hala abuk sabuk takılıyorum. Yaşıtlarım pek bilinçli adımlar atmaktalar oysa ki....
Ama bak ne güzel anlatmış adam benim halimi:
" Ben atımı böyle dört nala sürüyorum ya
Yetişmek için mi bilmem, kaçmak için mi?
Ya sen? Neden sende tehlike anlarında
Bunca hazırlıksız olma özeni?"

Dibe vursam...kendime gelsem...sonra tekrar yukarı çıksam?

Resim: Castleowl / Bengal

2 yorum:

Deniz Ural dedi ki...

Okuldayken bu iç bunaltıları, içten içe hoşuma giderdi. (İstersem derse gitmeyebilirdim.) Ortaya çıkan her şey oldukça karanlık olsa da daha çok yazar çizerdim. Belki bu şekilde lehine kullanabilirsin bu günler ha Berfucan, tekrar çıkıncaya kadar?

Duman'ın Aman Aman'ı da tavsiye edilir. Ayrıca ben o şiirin şurasını (ki en müthişi, son satır tekrar eder kendini diğer şiirlerde) en çok severim:

"Bir şey var, ancak makilerin orda söyleyebilirim,
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni."

tehanu dedi ki...

benim her dibe vurusum bir oncekinden daha kotu oluyor sanirim. bir nevi bagisiklik kazanma durumu gibi.. ya da dibin dibi gorunmuyor be artik..

uzunca zamandir senden okudugum ilk yazi berfum. belki de blog'daki diger arkadaslardan daha habersizim senden. ama az bucuk kestirebiliyorum
bahsettigin ruh halini.. cok da garipsemiyorum desem :(

bu yuzden sana yazmak konusunda cosup tassam da fazlaca iddali laflardan kacinicam. sadece sunu diyecegim son olarak; evet buyuduk ve duygularin yarattigi gurultuleri gerceklerden daha ayirir hale geldik. ama bunu yaparken cogumuz o duygulari hissedemez olduk sanirim. . sen hala hissediyorken, bence dibe vurmadan terbiye etmeye calissan :)

sımsıkı sariliyorum