Hatun Kişinin Kuaför Sorunsalı

Yıllardır özendiğim iki şey vardır: Bir, hani şu Amerikan dizilerinde dizi elemanlarının sürekli gittiği bir mekanları vardır, barmenle falan artık ahbap olmuşlardır, herkes iş çıkışı orda buluşur, komiklik şakalar, gırgır, makara kukara. İşte öyle bir yerimiz olsa, gitsek. Hayat da hep Seinfeld gibi, Friends dizisi gibi olsa. İkincisi de yıllardır bildiğim, yanında kendimi güvende hissettiğim, mümkünse bizim mahallede olan, içerde kral tv'nin dinlendiği, gazetelerin kelebek/melodi gibi eklerinin okunduğu adam gibi bir kuaför.

İndim derelere daş bulamağğdım, kendiğğğme göreğğğ eş bulamağğdım diye bi şarkı var ya hani, yaleppim ben de halen kendime göre kuaför bulamadım arkadaş. Acaip sıkıntıdayım. Hatunlar beni anlar, kuaförün sevilmesi lazım ya...Yani vazgeçilmez olması lazım.

İzmir’de ortaokul ve lise boyunca Bostanlı’daki tüm kuaförlere bi gittim galiba. En büyük derdim adamların “ucundan acık alınacak” mevzuunu bir türlü anlamamasıydı. Parmakla göstermeyi, santim cinsinden ifade etmeyi, dilimizi bilmiyor sanırsam diye işaret diliyle anlatmayı bile denedim. Yok abicim, adamlar her seferinde bir karış kesiyor, sonra da “n’ettiniz len?” diyince “ama çok kırık vardı, dayanamadım hepsini aldım” gibi abuk cümleler kuruyorlar. Bir keresinde sinirimden ağladım, o derece.

Sonra Ankara’ya taşınınca “hah dedim, yeni bir başlangıç yapıyoruz, pismillaaa”. Fakat gelen gideni aratır hesabı, yok bebeğim, yine yok. Belki bu sefer olur diye Bahçeli’nin en pahalı yerine mi gitmedim, yok onun bunun tavsiye ettiği adamları mı denemedim, olmuyor. Lanet gibi abicim. Bu sekiz sene böyle devam etti. Sonra allah yüzüme güldü. Beyza’yla Ayten Sokak’taki süpersonik evimizden çıkıp fırına pide almaya seyirttiğim bir sonbahar sabahı Kuaför Ali’yi gördüm. Şöyle bi baktım ettim, içerisi temiz gibi, fiyatını sordum, iki konuştum. Sonra da eve gelip Beyza’ya anlattım, “gitcem len buraya, bi de buna bakalım, bu işler hep kısmet” diye. Velhasıl böylece hayatımda karşılaştığım en muazzam kuaförü bulmuş oldum hey dost can dost. Bir kere adam, çoğu berber gibi vır vır konuşmuyordu, delikanlı bir tipti, sana ne yakışır ne yakışmaz küt diye söylüyor, iki parmak diyince iki parmak kesiyor, fön desen dillere destan. ..Pek sevdim kendisini. Ama her güzel şey çabuk bitmiyor mu sevgili okur? Hollanda’ya taşınınca Ali’den de olduk bir anda. Neyse dedim, artık senede iki, gittikçe uğrarım kendisine. Giderken de duty free’den çikolata alırım, hem yer hem keser. Kısmet değilmiş arkadaş, ne diyeyim. Haziran’da bir gittim, Ali’nin yerinde yeller esiyor. Başkaları devralmış kuaförü. Adamceğiz, ekonomik kriz mriz diyip tası tarağı toplayıp Çubuk’a taşınmış. Ben de şans olsa erkek doğardım yemin ediyorum. Buradan Ali için istek parçası yapıyorum Süper fm’e: Geç buldum çabuk kaybettim.

Bu kuaförlerin muhabbeti mevzuuna dönecek olursak, bazen gerçekten kendilerinin ezbere konuştuğunu düşünmekteyim. Misal bir keresinde biri bana iltifat olarak “aaaa saçınız kendi rengi mi? Valla çok güzel, aynı boya gibi” demişti. Şindi ben saçımın boya gibi göründüğüne mi üzüleyim, iki saattir saçı ellemekte olup halen gerçek olduğunu anlayamayan ebleh bir kuaförün az sonra saçımı keseceğine mi üzüleyim, sorarım size? Bahtsızım, bedbahtım...

Hollanda’da ise o beğenmediğim İzmirli kuaförleri bile mumlan arıyorum inanmazsınız. Yani adamların makası tutuşundan bile bi kıllanıyosun. Ali’nin onbeş dakkada kestiği saçı, Peter bir saatte kesti bugün. Gerçi fena çocuk diildi. Böyle dükkanı antika eşyalarla süslemis, gay, muhabbeti iyi, zevzek diil. Ama yine de hep birşey eksik be balım okuyucu. Mesela katlar yine olmamış. Üstelik ingilizce nasi anlatcam ben adama "katlar olmamış"ı? Bi de zaten böyle bi mutlu mutlu, sanatımı icra ediyorum, adeta döktürüyorum der gibi şevkle kesiyor çocuk, nasıl kıyayım da "seni yetiştiren ustalar utansın Peter" diyeyim? Yooo, hayır, o kadar gaddar olamam beybi.

Belki de en iyi kuaförüm ilk gittiğimdi. Kadirli’den. Sanırım dört ya da beş yaşındaydım. Küçük dayım o sene bizle kalıyordu, zira dedem “bu çocuk Safranbolu’da takılırsa liseyi bitiremeyecek, bizim damatsa memur, onların yanına göndereyim de kayınbiladerinden ilim irfan ne demekmiş öğrensin” diyerek adamı yanımıza yollamıştı. İşte o zamanlar lise sonda okumakta olan dayım, her ne hikmetse anneme “ben kızın saçını yaptırcam, haydi eyvallah” diyerek beni kuaföre götürdü. Oradan aklımda kalan, sandalyenin büyük gelmesi nedeniyle tezgaha oturtulmak suretiylen saçlarımın iki kızceğiz tarafından örüldüğü, meysu şeftali suyu içtiğim, kızların benimle agucuk gugucuk şakalaşması falan...Pek güzel bir gündü. Annemle babam da hastası oldu balıksırtı örgünün. Fakat olayın perde arkası bambaşkaymış sayın seyirciler. Meğer dayımın sevgilisi varmış. Onla başbaşa kalmak için de beni kullanmış len resmen. Yani bırakıyor, iki saate alcam siz saçı bozup bozup yapın falan diyor herhalde. Ben de orda takılıyorum sabi sübyan. “Eheee dayım beni gezdiriyor, çok şanslıyım ben” diye seviniyorum. Gerçi düşünüce, iyi yapmış valla, ben olsam ben de yapardım sanırım:)

Neyse, blogum aracılığıyla kuaförlere iki çift lafım var. Onu söyleyip gideyim. Len olm ben saçımı boyatmayı düşünmüyorum. Sarı zaten, siyaha mı boyatayım? Neden her seferinde “size gölge yapsak, daha açık, platin sarısından aralara serpiştirsek, çok harikağğ olur” diyorsunuz? Olm sözbirliği mi ettiniz siz? Zaten civciv gibiyim, platin sarısı gölgeyi n’apcam ben? Deli mi zitti demezler mi adama?

Ohhh, lafımı ettim, rahatladım valla.

Meç attıran, dip boyası gelen, saçı uzun/kısa/boyalı/boyasız, permalı, röfleli, kırık fönlü, lüleli tüm hatunlara selam olsun:) Ben bulamadım doğru kuaförü, siz bulursunuz işallah.

Fotoğraf: The Hairdresser on the River / Vincenzo Balocch