Herkes gibi benim de kendimden memnun olmadığım anlar oluyor tabi

Ühüüü, kaç yaşına geldim hala masterdan tez hocam, dünyalar iyisi, babacan, şahane mi şahane Nebi Hoca'ya birşey hazırlarken bir mükemmeliyetçi olma durumları, bir heyecan, çocukça bir telaş, "babam benle gurur duymayacak" endişesi:/

Atamadım bunu üstümden. Nedenini de biliyorum. Masterda da tezimi son anda yetiştirmiştim. Ben ne kadar tembelsem bir tanecik hocam o kadar çalışkan. Neden hala benden umudunu kesmedi anlayamıyorum. İki senedir "tezinden yayın yapalım" diyor, ben de "evet, kesinlikle" diyorum. Nihayet geçen hafta "e hadi amaa" dedi kararlılıkla. İki senedir ertelediğim işe sen ben bodoslama dal. Unutmuşum herşeyi. Cuma göndermem gereken şeyi gönderemedim. Sonra araya paskalya davşanı tatili girdi. Hayalim haftasonu gündüzleri deli gibi çalışmak ve bu işi bitirmekti. Ama cuma küp gibi, cumartesi daha da küp gibi içince pazar günü bendeniz "kimse beni yataktan kaldırmasın, si yuvvvv, haftaya görüşürüz" moduna girdim. Bugün de tabi bütün bunların acısını çıkarttı yüce rabbim benden. Neticede beş dakka önce hocama mevzunun yarısının olduğu ilk taslağı gönderdim.

Ühüüü, azarlar mı ki beni hocam?
Bana akıl fikir, hoca(ları)ma sabır, hipotetik sevgilime çok maaşlı bir iş nasip eyle yalepppim. Zira bu gidişle ben mezun falan olamicam, adam bakcak bana. Hiç bakma öyle ters ters. Evet böyle.