Ben Paris'e gittim n'aberrr konulu hava atma yazisi

Ilk gidisimde Paris'i hic ama hic sevmemistim. Millet niye sever anlamamistim. Bir daha da gidersem iki olsun diye soylene soylene donmustum. Gecen haftasonu gittim ve boylece iki oldu. Cok da isabet oldu. Parisle biribirimize isindik, hemen canim cicim olduk, ''ay sanki kirk yildir taniyorum seni'' havasina giriverdik. Tabi bunda son alti aydir orada yasayan ve gerek metrosunu gerek labirent sokaklarini avcunun ici gibi bilen E.'nin ve yolculugumda bana eslik eden Godaletto'nun etkisi cok buyuk. Uc hatun muhabbetin belini oyle bir kirmisiz ki donus yolunda trende artik cenem agriyordu. Her yer insanla guzel. Paris'te uzun suredir gormedigim eski dostlari da gorduk. Fransiz kizlarimiz Juju ve Ade. Hem sonra ayni hatasonu orada bulunan O. ve Norvecli sevgilisi. Kader hep bulusturur hevesli kalabaliklari.

Paris'in neden bu kadar tanidik geldigini simdi biliyorum. Sehrin icine gomulu bircok isaret (ya da gosterge mi demeli) var. Bir cafe gordum misal, en sevdigim filmlerden birinin adina sahip: Belle de Jour. Baska bir cafede icerisi zamaninda oranin mudavimi olan kisilerin fotograflariyla dolu: Camus, Sartre, Hemingway. Godard'i goremedim, ama gozlerim aramadi degil. O da muhtemelen arkadasi Truffaut ile baska bir mekanin mudavimiymistir, orayi da sonra koklariz. Eski kitapcilarda sevdigim kitaplarin fransizca baskilari. Proust'larin fransizca kapaklari: Albertine Disparue. Albertine Kayip.

Orada kendimi zamana dokunur gibi hissettim. Boylece Woody Allen'in son filmi Midnight in Paris de anlam kazandi gozumde. Ilk bakista masalsi bir havayla donemden doneme atladigini dusundugumuz bas karakter, aslinda benim gibi isaretlerin pesine takilip zamanda akiyormus. Simdi bunu boyle yorumluyorum.

Bir gun Paris'e yolunuz dusurese, sakin kilise gorecegim, muzede Mona Lisa'nin yamacinda fotograf cektirecegim diye kasmayin. O da yapilir ama az zamaniniz varsa sadece sokaklarinda yuruyun, cafelerine oturun, bir cayini icin Paris'in. Iyi geliyor.