Veda: "Herşey çok güzel olacak"

Bu yazı Mayıs’ın ilk haftası kaleme alınmakla birlikte B.’nin taşınma telaşı ve basiretsizliği nedeniyle ancak şimdi yayınlanabilmektedir. Hollanda maceraları ise pek yakında!!! Kanalınızın ayarları ile oynamayınız:)

İlk defa oldu. Her ilk gibi bu da özeldi. Özel olan herşey gibi bu da bir defaya mahsustu ve bir daha böyle birşey yaşanmayacağı apaçık belliydi. O yüzden yazmak lazım bunu bir bir buraya.

Sevgili Berfuseverler:)
İşten ayrıldım. Beş senedir gidip geldiğim ilk işimden...
Aslında 30 Nisan 2008 sabahı yine biraz gergindim. Ayrılacağımı 1,5 ay önce söylemiş olsam da istifamı bir gün önce vermiştim. Hani olur da meteksan hazretleri hakkım olan 2007 primini vermeye karar verirse diye ertelenip durmuştu istifa mektubum. En sonunda “yeter artık kızım, sinirini bozma, onlar için küçücük senin içinse oldukça büyük olan bir maaşlık primin de kalıversin onlarda. Sen gelecek güzel günlere bak” dedim, verdim istifa mektubunu.

Sonra o akşamüstü, yani işten ayrıldığım günün bir gün öncesi Sema’yla mesaiye kaldık. Ben bir bir arşivlemeye çalıştım herşeyi...Klasör klasör...Beş senenin birikimi, çeri çöpü...İstiflemeye çalışırken dosyaları, çoktandır unuttuğum şeyler buldum. Fotoğraflar, yarım bırakılmış yazılar, müzikler...Hani ev taşırken de öyle olur ya. Dolabın içinden bir sürü şey çıkar, hepsine tek tek bakarsınız, hepsi belleğinizde ayrı bir yere götürür sizi : “aaaa, bu hırkayı bana kıslar almıştı doğumgünümde, şunu da ODTÜ’ye ilk geldiğimde hastalanır hastalanmaz annem göndermişti....falan feşman”. Atmaya kıyamaz ve bir sonraki evinize de taşırsınız onları. Bana da aynen öyle oldu. Bana ait, ucuna “ben” bulaşmış herşeyi harici belleklerime kaydetmeye ve Hollanda’ya götürmeye karar verdim.

Salı akşamı yapılan bu bahar temizliğine en çok bilgisayarım sevindi. Zira bir anda yaklaşık 40Gb lık hafifleme geldi kendisine, bir “ohhhh” çekti. Şirkete 40 gb lık berfu özeli sızdırmışım meğer:)
En sonunda beş senenin şirket özeli işlerini de dört ayrı klasör altında toplamayı başararak, Sema’yla son bir mesai sigarası içip çıktık.

O akşamı “ertesi gün son günüm, tralaylaylom” diye geçireceğimi düşünmüştüm ama öyle olmadı. Sabah uyandığımda ise hala böyle hissetmiyordum. Sonra ama, koşturmaca başladı. Arşivlenmesi gereken şeyleri DVD lere yazdırmam gerekiyordu. Pınar ve Canan’a hızlı bir orientation yapmam ve “PC’nin şurasında bu var, burasında bu var, sağınızda Tübitak raporlarını, solunuzda silmeye kıyamadığım müzik arşivini görüyorsunuz” diye bilgi vermem gerekiyordu. Ben mütemadiyen “hmm dvd de pek yavaş yazıyor canım, daha 10 dvd fırını ekmek yemesi lazım bu writer’ın, pıfff” diye söylenmekteydim içimden. Sonra sabah sigarasında dışımdan da söylenmişim meğer. Esen, Burcu ve Sema mutfaktaydık. “Bu Ozan beni oyalayıp duruyo, harici harddisc alacaktık, sürekli erteledi, şimdi de mayısta kampanya var onu bekleyelim diyor. Onun yüzünden DVD’lerle ugrasiyorum şekerim” diye. Kızlar her nedense hep bir ağızdan cigabayt cigabayt bilgileri dvd’ye yazdırma işiyle uğraşmamamı, sonra bir şekilde hallolacağını falan söylüyorlardı. Ben de “aman canım nasıl hallolacak kendiliğinden, hıh” diyorudum içimden Bir bildikleri varmış efendim. Buraya sonra geri döneceğiz.

Öyleydi böyleydi derken öğle yemeği vakti geldi. Yemekhanedeyken biraz biraz hissetmeye başladım. Bir farkındalık geldi. “Burada son kez yemek yiyorsun Berfu”. Sonra terasa çıktık. Orada daha da bir farkındalık geldi. “Manzarası da ne güzelmiş buranın. Fekat burada son kez sigara içiyorsun Berfu”.

O anda cimcime Esen bir anda “Ben önden gidip türk kahvesi yapıcam” diye fırtttt dedi kaçtı gitti. Biz de sigaralarımız bitince arkasından gider yardım ederiz diye düşündüm ama sigaralar bitmiyordu. İkinciler yakılmış, herkes terasta... En sonunda “E hadi artık, kız kahveleri yapmıştır” diye bi hamle yapayım dedim ama kimse istifini bozmadı. Hatta Sema beni şaşırtan bir şekilde “Ya dur, bi arayalım, yapmadıysa boşuna gitmeyelim” dedi. Orada bir kıllanmam lazımdı ama saftirik bi günüm müdür nedir, peki diyip beş dakka daha bekledim. Baktım yine hareket yok “ben gidiyorum aga, kıza yazık” diyerek asansöre doğru bir deparda bulundum. Ama aynı Nasrettin hoca fıkrası gibi, arkama baktım, kimse gelmiyo...Sema sandalyeden kalkmamış bile, herkes bi rahat...Ama kafaya koymuştum, gidip Esen’e 20 kişilik türk kahvesi eziyetinde yardım edecektim. Sonra bendeki azmi ve kararlılıı gören PDS ve SGS sakinleri de birer birer hareketlendi, aşağıya indik belaber.

Tam bizim binaya giricez, bu sefer de “haydi meteksanın önünde hatıra fotoğrafı çekelim” dedi Burcu. Başladık fotoğraf çektirmeye. Üçlü beşli tekli...Bir sürü fotoğraf oldu. Zaten son bir aydır çektiğimiz fotoğrafın haddi hesabı yoktu:)

Fotoğtaftı motoğraftı derken girdik bizim ofise. Odamıza doğru ilerledim ilerledim veeeeee....Esen Mert’in masasına kurulmuş, önünde laptop...Karşıkı duvara projeksiyonu yansıtmış. Sanırım o an ağlamaya başladım. Zira o kadar da saf diilim, anladım ki bi durum var:)Herkes odaya doluştu... Meğerse haftalar öncesinden planlar yapılmış. Esen tek tek bizim gruptaki herkesin yanına gidip “Berfu gidiyo, ne hissediyosunuz, ne düşünüyosunuz?” diye sormuş, cevapları da bir güzel kameraya almış. Herkesin cevabından sonra da “Herşey çok güzel olacak Berfuuuuuuu” diye içtenlikle bağırmış. İşin benim için en güzel tarafı, herkesi hazırlıksız yakaladığı için konuşmalar o kadar doğal gelişmiş ki...Şirketimizin elinden her iş gelir sanatçısı Nurettin Mert de onları bir güzel kurgulamış, arka arkaya sıralamış. O da yetmemiş DVD’ye “Soru Cevap” diye bi kısım eklemişler ve mesela normalde “en sevdiğiniz hayvan” gibi bir soru yöneltip bunu “Berfu’ya ne demek istersiniz?” şeklinde dvd’ye koymuşlar (Sonuç olarak kurbağa, at, fil gibi cevaplar alınmış:) ) O da yetmemiş üçüncü bir bölüm yapmış Mert ve buraya taaa ODTÜ Teknokent zamanlarımızdan bugüne kadar olan bütün fotoğrafları ve videoları koymuşlar. Bu beş senede hayatıma giren herkes var neredeyse... O kadar muhteşem bir iş yapmışlar ki, bu Hollanda’ya gitmeden önce aldığım en güzel hediye oldu ve biliyorum ki oradaki zor zamanlarımda bana destek olacak.

İşte sizeee Esen ve Mert, nam-ı diğer NMA:

Duvarda insanların, beş yılda vaktimin çoğunu geçirdiğim iş arkadaşlarımın, hakkımda düşündüklerini, iyi dileklerini izlerken neler mi hissettim? Yani bunu nasıl anlatsam...anlatamam sanırım. Ne kadar uğraşsam da o an nasıl hissettiğimi anlatamam. Hepsine teker teker sarılmak, hüngür hüngür ağlamak istedim. İki aydır her gece içimde sürekli aynı ses: “Ben niye gidiyorum, ne işim var oralarda” diyor. O sesin niye öyle ısrarla ağzıma sıçtığını 30 Nisan 2008’de daha iyi anladım. Burda o kadar güzel insanlar var ki...

Şimdi, hikaye burda bitmedi henüz. Devam edelim.

DVD’yi hepbirlikte izledik. Söylenenlere hep birlikte güldük. Ben, sanırım istediğim gibi teşekkür de edemedim kimseye çünkü çok acaip bi halet-i ruhiye içindeydim. Herkes işinin başına döndü, belki bi yarım saat geçti geçmedi. Bu sefer de kızlar ellerinde birkaç paketle geldiler. Bir sürü kişi birleşmişler ve bana süpersonik bir harici harddisck ile muhteşem takılar almışlar meğer. Ozan’ı da arayıp kumpasa dahil etmişler, benim çocukceğiz ondan kampanya mampanya diye geveliyormuş:) Bu ikinci darbe beni iyice sarstı tabii. Artık söyleyecek söz bulamadım...Hala da bulamıyorum. Ve ortalık yatıştıktan sonra bu sefer Sema ve Pınar ellerinde ayrı bişeyle çıkageldiler “Aaaa yeter ama artık” diye ayaklandığımı hatırlıyorum (Bu kadar şımartmayın beni, n’olur, utanırım ben çünkü:/ ). Oraların yağmuru yağışı çoktur, yağmırlık lazım bana dediğimi bildiklerinden bordo ve acaip pratik bi yağmurluk almışlar bana. Fırk:(

Akşam ise ayrı bi güzeldi. Tam gönlüme göre...Mobilsoft adetidir, gidenlerin vedası son gün Bilkent Uptown'da yapılır. Benimki de öyle oldu. Koca Meteksan'ı 15 dakika içinde turlayıp herkesle vedalaştıktan sonra, çekirdek kadro soluğu Uptown'da aldık. Gülşah süpriz yaptı, patt diye geliverdi:) Hepihaur biralarımızı ısmarladık. Dostluğa, herşeyin çok güzel olacağı zamanlara içildi. Emre Hoca ve Nebi Hoca geldi sonra. Yurtdışında yaşamanın nasıl birşey olduğundan, heryerde "kendin gibi" olmanın öneminden ve daha pek çok şeyden bahsettik...bir sürü güzel tavsiyede bulundular bana, sağolsunlar.

Akşam eve gittiğimde şaşkın ve mutluydum.

Ne diyim ben size, bilmiyorum ki...

Sizi çok seviyorummm.

Esen’in dilediği gibi “Herşey çok güzel olsun...hepimiz için” ...

Bu yazıyı yazıp da yayınlamayı beceremediğim günden sonra başka vedalar da yaptık.

İstanbul'da kadim dostlar Aslı, Arzu, Bengi, Onur... ve tabii Rüştü, Mehmet, Cem, Didoş, Başak.
Ankara'da Engin, Özge, Gülsen, Melek ve kuziler...
Annem, babam, biricik Bezis ve askerden yeni gelen sevgili erkek kardeş Çağatay...
Amcam, Mübiş Yenge, Saadet Abla...
21 Mayıs akşamı Nebi Hoca, Belgin Hoca, Ahmet ve sefkili PDS sakinleri...
23 Mayıs akşamı Rabiş, Serkan, Ozan, kuzenler, annem, Çağatay ve Bezişle ayrı bi güzel olan son gece...
(Birtek Ozanla vedalaşmadım sanırım. Çünkü gelcek o buraya, bana neeeee)

Hepsi bana ayrı moral oldu...Herbirinden sonra Hollanda'ya gitme fikri iyice saçma gelmeye başladı. Ama işte, şimdi burdayım. Bir kanalın ardında...
İyi ki bir sürü fotoğraf çekmişiz. İyi ki gitmeden evvel bi gayret görmüşüm herkesi...İyi ki varsınız dostlar:)