Umutla Burcu sağolsun, Amsterdam Klezmer Band'i dinledik geçen cuma. Bir balkan esintisi, gipsi mipsi, benim pek de bilmediğim ama artık hastası olduğum yahudi müzikleri...Bu arada müzisyenlerin hem Dutch olup hem de sahnede bu kadar eğlenebilmesine, çalarken kıvırtmalarına "oh yandan yandan" yapmalarına adeta BakKal-ŞaşKal durumları...
Henüz grup sahneye çıkmadan Vera'da ardarda iki Türkçe şarkı çalınması - ki biri Yüksek Yüksek Tepelere Ev Kurmasınlar, diğeri de Burhan Öçal ve ekürisinden Kayınço...
Sonra grubun konserin başlarında bir yerde "Türkiye var yaaaa muazzamto bir coğrafya, çok etkiledi bizim müziğimizi" demeleri...(yahu milliyetçilikle felan alakam yok ama nedense gururlanıyo insan),
Bir ara cümbüşümsü bir alet görünce sahnede amcamı ve çocukluğun eski yaz akşamlarını hatırlamam (indim havuz bağşığnaa, bir kız çıktı karşığmaaaağ),
En çok klarnetçinin ve arada şarkı söyleyen İsrailli amcanın hastası olmam...
Bu arada dertleri, sıkıntıları bir kaç saatliğine unutmak...
Konser sonrası gidilen Zolder'da gerek kolonları gerek bilardo masasını ve ara ara da kendisiyle çeşitli temaslarda bulunmak isteyen sarhoş abileri kullanarak dans eden, düzgün fizikli (len üstruplu tarif etcez derken kunil gibi tabir kullandık, düzgün fizikli ne yaaaa, daş gibi diyim, sen anla) bir travestiyi ağzımız açık izlememiz...
Bu sırada yan masada oturan 18 yaşlarında ve kafası dumandan bir derya olmuş Hollandalı ve her nasılsa tutucu olan delikanlı bir arkadaşımızın bana dönüp "bu olanları hiç tasvip etmiyorum doğrusu, Hollanda'nın çivisi çıktı, herkes ünlü olmak için gay oluyor. Oysa Allahbaba iki cins yaratmış, bir üçüncüsünü istememiş" gibi abesle iştigal bir açıklama yapması...Benim de her zamanki saflıkla "canım öyle şey olur mu hiç" diye bir tartışmaya girişip, dakkasında da konuyu uzatmanın bir faydası ve çocuğu ikna etmenin de mümkünatı olmadığını fark edip "anyway" diyip Burcu'ya dönmem...
1.30 gibi "aa aaa sadece üç bira içmişim ayol" diye şaşırıp herkeslerden önce kalkmam...
Eve gelmek, kaloriferlerin yanmadığını farketmek, yatağın içine girip yeni kitaba gömülmek...Üç gibi uyuyakalmak ve sonra cumartesi 1 sularında uyanmak...
Yataktan çıkar çıkmaz kaloriferlerin hala yanmadığını acı içinde tekrar fark etmek...Normalde sekiz kişi kaldığımız caaaanım evimizde, hemen herkes vii viş yu ee meri kırismıs için memleketine gittiğinden evsahibesine ve evsahibinin dümbül yardımcısına ulaşmaya çalışmak...Yardım gelmesini, kaloriferlerin tamir edilmesini beklerken battaniyenin altına iyice gömülmek...Ve akşama kadar sızım sızım sızlayan ayakları birbirine sürterek ısıtmaya çalışmak...
Üşümenin de bir yanıyla depreşik ruha iyi gelmesi....
Kaloriferlerin en sonunda saat altı gibi hayata dönmesi...
Ve bugün de evden sadece bir kahve içimlik, Ebru ve Yulia ile kitapçıları gezmelik çıkmak...
Yine kitap okumak, eski fotoğraflara bakmak, bir sözlüğü karıştırmak, Kanalın Suları Çekildiği Zaman adlı bir yazıya başlamanın ve Celal Salik olmanın nasıl birşey olacağını düşünmek, kuruyan birkaç lale yaprağını daha özenle yeşil bir kutuya koymak, neden uykum gelmiyor diye düşünürken sabahtan beri dört kupa kahve bir de espresso içmiş olduğumu hatırlamak ve bu saaten sonra yapılacak en iyi şey yazmaktır diyerek buraya gelmek....
İşte böyle geçti haftasonum.
Fotoğraf: Osman'ın Gölgesi
Henüz grup sahneye çıkmadan Vera'da ardarda iki Türkçe şarkı çalınması - ki biri Yüksek Yüksek Tepelere Ev Kurmasınlar, diğeri de Burhan Öçal ve ekürisinden Kayınço...
Sonra grubun konserin başlarında bir yerde "Türkiye var yaaaa muazzamto bir coğrafya, çok etkiledi bizim müziğimizi" demeleri...(yahu milliyetçilikle felan alakam yok ama nedense gururlanıyo insan),
Bir ara cümbüşümsü bir alet görünce sahnede amcamı ve çocukluğun eski yaz akşamlarını hatırlamam (indim havuz bağşığnaa, bir kız çıktı karşığmaaaağ),
En çok klarnetçinin ve arada şarkı söyleyen İsrailli amcanın hastası olmam...
Bu arada dertleri, sıkıntıları bir kaç saatliğine unutmak...
Konser sonrası gidilen Zolder'da gerek kolonları gerek bilardo masasını ve ara ara da kendisiyle çeşitli temaslarda bulunmak isteyen sarhoş abileri kullanarak dans eden, düzgün fizikli (len üstruplu tarif etcez derken kunil gibi tabir kullandık, düzgün fizikli ne yaaaa, daş gibi diyim, sen anla) bir travestiyi ağzımız açık izlememiz...
Bu sırada yan masada oturan 18 yaşlarında ve kafası dumandan bir derya olmuş Hollandalı ve her nasılsa tutucu olan delikanlı bir arkadaşımızın bana dönüp "bu olanları hiç tasvip etmiyorum doğrusu, Hollanda'nın çivisi çıktı, herkes ünlü olmak için gay oluyor. Oysa Allahbaba iki cins yaratmış, bir üçüncüsünü istememiş" gibi abesle iştigal bir açıklama yapması...Benim de her zamanki saflıkla "canım öyle şey olur mu hiç" diye bir tartışmaya girişip, dakkasında da konuyu uzatmanın bir faydası ve çocuğu ikna etmenin de mümkünatı olmadığını fark edip "anyway" diyip Burcu'ya dönmem...
1.30 gibi "aa aaa sadece üç bira içmişim ayol" diye şaşırıp herkeslerden önce kalkmam...
Eve gelmek, kaloriferlerin yanmadığını farketmek, yatağın içine girip yeni kitaba gömülmek...Üç gibi uyuyakalmak ve sonra cumartesi 1 sularında uyanmak...
Yataktan çıkar çıkmaz kaloriferlerin hala yanmadığını acı içinde tekrar fark etmek...Normalde sekiz kişi kaldığımız caaaanım evimizde, hemen herkes vii viş yu ee meri kırismıs için memleketine gittiğinden evsahibesine ve evsahibinin dümbül yardımcısına ulaşmaya çalışmak...Yardım gelmesini, kaloriferlerin tamir edilmesini beklerken battaniyenin altına iyice gömülmek...Ve akşama kadar sızım sızım sızlayan ayakları birbirine sürterek ısıtmaya çalışmak...
Üşümenin de bir yanıyla depreşik ruha iyi gelmesi....
Kaloriferlerin en sonunda saat altı gibi hayata dönmesi...
Ve bugün de evden sadece bir kahve içimlik, Ebru ve Yulia ile kitapçıları gezmelik çıkmak...
Yine kitap okumak, eski fotoğraflara bakmak, bir sözlüğü karıştırmak, Kanalın Suları Çekildiği Zaman adlı bir yazıya başlamanın ve Celal Salik olmanın nasıl birşey olacağını düşünmek, kuruyan birkaç lale yaprağını daha özenle yeşil bir kutuya koymak, neden uykum gelmiyor diye düşünürken sabahtan beri dört kupa kahve bir de espresso içmiş olduğumu hatırlamak ve bu saaten sonra yapılacak en iyi şey yazmaktır diyerek buraya gelmek....
İşte böyle geçti haftasonum.
Fotoğraf: Osman'ın Gölgesi
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder