İki sene oldu...:/

İki sene önce, 301 yüzünden devam eden yargılanması boyunca kendisi hakkında atıp tutmayı
hiç bırakmayan yazılı ve görsel basından Hrant Dink'in öldüğü haberini ilk öğrendiğimde üzüntüm şaşkınlığa karışmıştı. Neden şaşırıyorsam di mi? Zira kuvvetle muhtemel ki bu güzel insan o aralar üst üste aldığı tehdit telefonları/mesajları yüzünden benim tam aksime her akşam eve sağsalim dönebildiğine şaşırıyordu:/ Öldürülmeyi beklemek ve buna rağmen orada kalmak, memleketim dediğin yerden ayrılmamak, savaşmak...bu nasıl birşeydir, nasıl yapılır, böyle bir insan nasıl öldürülür? İşte hala aynı saflıkla şaşırıyorum...naif miyim, gerzek miyim? Niye şaşırıyorum? Mesela şu davanın hala daha sonuçlanmamış olmasına ya da o gudik yazılı/görsel basın organcıklarının Hrant Dink öldürülür öldürülmez ağız değiştirip "olacak şey değil, böyle de melek bir insan" pozlarına girmelerine neden neden şaşırıyorum? Şu umudu - yani memlekette birşeylerin yavaş yavaş değişeceği umudunu- tamamen tüketmek lazım. Bunu tüketip ne yapabiliyorsak yapmak ve sonra başka umutlar yeşertmek? Olur mu ki?

Bu fotoğrafın toplumsal belleğimize kazınması lazım!
İnkar etmeden, dosdoğru...