
Efenim bir Orçun Kunek vardi bildiniz mi? Leman’da mi HBR Maymun’da mi ne enteresan şarkı sözleri yazardi : `seher vakti kursun siktim gorumceme / Inat ettim terlemedim saunada / los isikta sevdicegim diye komidini ellemisim usulca oy yar zalim yar` gibi. Iste su gelen cumle aynen o sarki sozleri gibi olacak ama demeden anlatmadan duramiycam sanki: Dün bir kola kutusu tarafından takip edildim tenhada hey dost can dost.
Bölümden çıkmıştım ki bir rüzgar peydah oldu, sorma gitsin. Üstümüz de ince, sabahki güneşe aldanmışız zaar. İşte evime bir an evvel ulaşayım da battaniyenin altına gireyim kendime geleyim die adımları hızlandırmıştım ki, duvarın üstüne bırakılmış bir kola kutusu rüzgardan da aldığı kuvvetle kendini aşağı bıraktı ve peşimden gelmeye başladı. Sokakta benden başka kimse yok, arkamdan tıngır tıngır bişi geliyo. Gelsin elleme diyosun, duydum ama n’apiiiiim, arkadan gelen şeyin hırlı olmadığını, hırsız olmadığını, çükü olmadığını, seni taciz etmeyeceğini bilsen de huzursuzlanıyosun. Evrimsel bişi olabilir bu bence....Teeeee taş devri zamanında falan da böyleymiş bu diyolllaaaaaaa...Belgeselde izledim, tekerlek ilk bulunduğunda yokuştan sallıyorlarmış aleti, aşağıdakiler falan huysuzlanıyomuş böyle hep hasiktir lan arkamdan bişi geliyo die. Kem küm. Neyse yani inan sen de huzursuzlanırdın. Bence. Ulen yoksa ben de mi tuhaflık var?
Ben işte tuhaf oldugumdan mıdır nedir ilk başta bi işkillensem de kutudan, baktım iki dakka geçmiş halen gelmeye devam ediyo. Bir ara dedim, ulan hiç beklemediği bir anda zınkkkk diye durup bi sigara yakayım, bakalım n’apcak. Fakat sonra, şöyle omzumun üstünden “tövbe estağfurullah ne takip ediyosun len beni” dermişcesine bi bakacak oldum, o an kutuyla göz göze geldik ve bu sefer kendisine kanım kaynadı. Zira o an anladım ki bu çok sadık bir kutu. Beni de görür görmez sevmiş demek ki...Kıyamam. Velhasil tam “ben giderim o gider yanımda tin tin eder. Nedir bu?” diye soracak olsalar “Cevap veriyorum, kola kutusu” diyecek kıvama gelmiştim ki, kutu kanali dik kesen bir yolun basinda durdu. Karsidan karsiya gecmeye korktu adeta.
Ben de coktan yolu yarilamisim. Tuhaf olsam da dönüp kutuyu alacak kadar tuhaf değilim. Di mi? Ama bu sefer “Ben şimdi deliriyomuşum, tam bu anda. Kutyu da alıyomuşum hakketen, eve getiriyomuşum, bir guzel yikayip kuruluyormusum, sonra ice gocmus yerlerini sevkatle oksuyormusum falan’ gibi ne idugu belirsiz bir dusunce gecti aklimdan. Bunu kutuyu Paard’a icmeye goturdugum, insanlarla tanistirdigim, kutuyla tatile ciktigim, ucaga bindigim, hostesi ‘kemer kutuma buyuk geldi, lutfen cocuk kemeri alabilir miyiz?’ diye azarladigim baska goruntuler takip etti. Gulmeye basladim. Size de oluyodur muhakkak. Yani arada kendinizi komik bir contextte falan hayal ediyorsunuzdur, ne biliiiim aptalca birseyler yaparken, di mi? Teee tas devrinden beri insanlar boyle fantaziler kuruyormus diyolllaaaaa. Ondan yani.
Geyigi kisa keselim, sadede gelelim. Ben aklimda kutuyla turlu tatil ve eglence mekanlarindaki halimle Vismarkt’a (buranin Taksim meydani diyim, anla) kadar yurudum. Sonra su delirme isi aklima yatmaya basladi. Bu sefer yuzumdeki gulumseme gitti, tek kas havaya kalkti, ciddi ciddi dusunmeye basladim delirmenin iyi ve kotu taraflarini. Bir kere deliysen akli ehliyetin yok, misal adam oldursen sikinti olmaz. Delu ya bu akli yetmiyo derler gecerler. Ikincisi akilli dusunene kadar deli karsiya gecermis sozunun de gosterdigi uzere, delirmem durumumda doktorayi bitirme ihtimalim de bence daha yuksek. Velhasil Vismark – GroteMarkt (Taksim Meydani’ndan Istiklal’in basindaki Fransiz Kultur’e kadarki mesafe) arasinda da buna ikna oldum, yani delirmenin cok da kotu olmadigina. Sonra aklima baska bisi geldi: ulan simdi benim aklim kit olacagindan bana bir vasi isterler, yani benim adima rasyonel kararlar falan alabilecek. Eee o vasi de hakkaten rasyonel bir insan olursa sikinti olur, karsidan karsiya falan gecemeyiz valla billa, elli kere dusunuruz. Delirmenin anlami kalmaz artik o noktadan sonra. Iste eve kadar da (Fransiz Kultur - Tunel) bu takildi kafama. Madem deliricem oyle bir vasi bulmaliyim ki akilli gorunsun ama biraz catlak olsun. Dusundum dusundum, en sonunda Soner’de karar kildim. Hem PSP'si de var. Beyza’nin arkadisidir kendisi, ailecek severiz. Burdan ilan ediyorum arkadas, delirirsem benim vasim Soner, baskasi karismasin, yemin ediyorum los isikta alayinizi terlikle doverim, oy canlar hey canlar.
Bölümden çıkmıştım ki bir rüzgar peydah oldu, sorma gitsin. Üstümüz de ince, sabahki güneşe aldanmışız zaar. İşte evime bir an evvel ulaşayım da battaniyenin altına gireyim kendime geleyim die adımları hızlandırmıştım ki, duvarın üstüne bırakılmış bir kola kutusu rüzgardan da aldığı kuvvetle kendini aşağı bıraktı ve peşimden gelmeye başladı. Sokakta benden başka kimse yok, arkamdan tıngır tıngır bişi geliyo. Gelsin elleme diyosun, duydum ama n’apiiiiim, arkadan gelen şeyin hırlı olmadığını, hırsız olmadığını, çükü olmadığını, seni taciz etmeyeceğini bilsen de huzursuzlanıyosun. Evrimsel bişi olabilir bu bence....Teeeee taş devri zamanında falan da böyleymiş bu diyolllaaaaaaa...Belgeselde izledim, tekerlek ilk bulunduğunda yokuştan sallıyorlarmış aleti, aşağıdakiler falan huysuzlanıyomuş böyle hep hasiktir lan arkamdan bişi geliyo die. Kem küm. Neyse yani inan sen de huzursuzlanırdın. Bence. Ulen yoksa ben de mi tuhaflık var?
Ben işte tuhaf oldugumdan mıdır nedir ilk başta bi işkillensem de kutudan, baktım iki dakka geçmiş halen gelmeye devam ediyo. Bir ara dedim, ulan hiç beklemediği bir anda zınkkkk diye durup bi sigara yakayım, bakalım n’apcak. Fakat sonra, şöyle omzumun üstünden “tövbe estağfurullah ne takip ediyosun len beni” dermişcesine bi bakacak oldum, o an kutuyla göz göze geldik ve bu sefer kendisine kanım kaynadı. Zira o an anladım ki bu çok sadık bir kutu. Beni de görür görmez sevmiş demek ki...Kıyamam. Velhasil tam “ben giderim o gider yanımda tin tin eder. Nedir bu?” diye soracak olsalar “Cevap veriyorum, kola kutusu” diyecek kıvama gelmiştim ki, kutu kanali dik kesen bir yolun basinda durdu. Karsidan karsiya gecmeye korktu adeta.
Ben de coktan yolu yarilamisim. Tuhaf olsam da dönüp kutuyu alacak kadar tuhaf değilim. Di mi? Ama bu sefer “Ben şimdi deliriyomuşum, tam bu anda. Kutyu da alıyomuşum hakketen, eve getiriyomuşum, bir guzel yikayip kuruluyormusum, sonra ice gocmus yerlerini sevkatle oksuyormusum falan’ gibi ne idugu belirsiz bir dusunce gecti aklimdan. Bunu kutuyu Paard’a icmeye goturdugum, insanlarla tanistirdigim, kutuyla tatile ciktigim, ucaga bindigim, hostesi ‘kemer kutuma buyuk geldi, lutfen cocuk kemeri alabilir miyiz?’ diye azarladigim baska goruntuler takip etti. Gulmeye basladim. Size de oluyodur muhakkak. Yani arada kendinizi komik bir contextte falan hayal ediyorsunuzdur, ne biliiiim aptalca birseyler yaparken, di mi? Teee tas devrinden beri insanlar boyle fantaziler kuruyormus diyolllaaaaa. Ondan yani.
Geyigi kisa keselim, sadede gelelim. Ben aklimda kutuyla turlu tatil ve eglence mekanlarindaki halimle Vismarkt’a (buranin Taksim meydani diyim, anla) kadar yurudum. Sonra su delirme isi aklima yatmaya basladi. Bu sefer yuzumdeki gulumseme gitti, tek kas havaya kalkti, ciddi ciddi dusunmeye basladim delirmenin iyi ve kotu taraflarini. Bir kere deliysen akli ehliyetin yok, misal adam oldursen sikinti olmaz. Delu ya bu akli yetmiyo derler gecerler. Ikincisi akilli dusunene kadar deli karsiya gecermis sozunun de gosterdigi uzere, delirmem durumumda doktorayi bitirme ihtimalim de bence daha yuksek. Velhasil Vismark – GroteMarkt (Taksim Meydani’ndan Istiklal’in basindaki Fransiz Kultur’e kadarki mesafe) arasinda da buna ikna oldum, yani delirmenin cok da kotu olmadigina. Sonra aklima baska bisi geldi: ulan simdi benim aklim kit olacagindan bana bir vasi isterler, yani benim adima rasyonel kararlar falan alabilecek. Eee o vasi de hakkaten rasyonel bir insan olursa sikinti olur, karsidan karsiya falan gecemeyiz valla billa, elli kere dusunuruz. Delirmenin anlami kalmaz artik o noktadan sonra. Iste eve kadar da (Fransiz Kultur - Tunel) bu takildi kafama. Madem deliricem oyle bir vasi bulmaliyim ki akilli gorunsun ama biraz catlak olsun. Dusundum dusundum, en sonunda Soner’de karar kildim. Hem PSP'si de var. Beyza’nin arkadisidir kendisi, ailecek severiz. Burdan ilan ediyorum arkadas, delirirsem benim vasim Soner, baskasi karismasin, yemin ediyorum los isikta alayinizi terlikle doverim, oy canlar hey canlar.

Iste size bir Orcun Kunek album kapagi. A ve B yuzuyle tam bir album kapagi gormek ve '250 milyar da verseler dovmem nazli yarimi' adli sarkinin sozlerini okumak isterseniz, buyrun burdan yakin.
11 yorum:
Sonerden iyi vasi olmaz bence de... İyi seçim ama delirmemiş olsan ve milleti kandırıyor olsan da soner seni delirtmeyi başarır çılgın ve rasyonel tavırlarını bir arada barındırmasıyla...
Bir de Soner'in PSP'sinin olmasının güzel olacağini belirtmiş olman delirmeye ilk adımı atmanla birebir örtüşüyor :)
"PSP ile döverim sevdiceğimi, canı acımazsa tuşlarını söker yediririm, o kadar seviyorum gül yüzlü yarimi" diyerek bitiriyorum bu yorumu.
Çocuktum o zamanlar, sınıf başkanlığı önerilmişti bana, sevinmiştim, hemen kabul ettim! Bir sonraki tenefüs, taze başkanlığımın verdiği gururla kabarmış omuzlarım, bir güzel kavuşturduğum kollarım, kendime ve bana verilmiş olan başkanlık mevkisine inanılmaz güvenim ile tüm sınıfa döndüm ve "Sessiz durun, öğretmen gelecek!" dedim.
Sonraki 5 sene boyunca sınıf bir savaş alanı halinde iken kendi kendime "Neden Soner neden?" dedim durdum.
Sonra iş teklif ettiler bana, çok sonra. Güzel, eğlenceli, şirin, bol kazançlı filan. Toydum ve parasızdım. Heyecan ve heves ile kabul ettim ve taze işimin verdiği gururla kabarmış omuzlarım, bir güzel kavuşturduğum kollarım, kendime ve bana verilmiş olan göreve inanılmaz güvenim ile etrafa baktım ve koskoca Real mağazasının içinde 12 saat boyunca ayakta bir standın içinde bekledim.
Sonraki 3 ay boyunca Real tam bir keşmekeş içinde sebepsizce dolaşan insanlar ile dolu iken kendi kendime "Neden Soner neden?" diye sordum.
Şimdi ne başkanım, ne de stand görevlisi. Neden diye soruyorum birçok şeye ama cevap alabiliyorum bazen. Bazen bak? Hep değil. Ama alıyorum cevap yani buluyorum bir şekilde, araştır bak sor et.
Aklım başım yerinde. Gibi.
Toy değilim, çocuk hiiiç değilim.
PSP'im var!
Ve bana bir teklif geldi. Aslında biraz farklı birşey tekliften ama.
Teklifimsi?..
Hani yok desem dermişim gibi ama?
Demiyorum.
Ben hiç vasi olmadım daha önce, çok süper be! Oley!
: )))))))
Teşekkür ederim Berfu, pek çok sevindim bu yeni görevime!
Kutu kola içmem lazım di mi? Empati kurmak açısından?
P.S. Kola zararlıymış biliyor musunuz?
Sonercim sana güvenim tam. Benim delirmem yakındır. Birlikte güzel yarınlara yelken açalım. Valla çok düşündüm, bu vasilik görevine senden uygununu bulamadım. Bir: sabrlısın. İki: inatçısın. Üç: acık delüsün. Dört: Dizgi işlerinden biliyoruz ki gerektiğinde insan ötesi bir sorumluluk sergilemeye hazırsın. Beş: yeri geldiğinde kurnazsın. Yani misal "Soner, şu adamı pıçaklamak istiyorum" dediğimde "Oldu canım, işte pıçağın burda. Yalnız yanına akli dengenin yerinde olmadığına dair belgemizi almayı unutma, polisler gelince şakkkk diye çıkartırsın" gibi akıllar verebilirsin bana. Altı: PSP tabii ki. Delirdikten sonra kendimi PSP'ye vermeye karar verdim.
PS: Kutu kola içmene gerek yok. Malum, ben kutuyu attachment objesi yapıcam ya delirince, hassasiyet kazanıcam bi yerde, eve kola sokmıycaz, o anlamda.
Berfum, kola kutusuyla maceraların gözümün önüne geldi okurken hep, hala da geliyor sahne sahne, ehe. Amelie'de adamın bahçesindeki cüce heykeli dünyayı geziyor ve gittiği yerden adama fotoğraf gönderiyordu, hatırlar mısın? Hah, öyle fotoğraflar da olmalı işin içinde. :)
Yalnız, kutuyu alaydı ya, yazık diye düşündüm hep. Yolda yürürken, kötü bir şey düşündüğüm anda "sus len" der gibi tam önüme düşen at kestanesini hala saklarım ben mesela, hatta ilk birkaç gün dertlerimi anlatmıştım içimden kendisine. O zaman ben çoktan delilik sınırlarına girmiş bulunuyorum galiba. Hayır, bitirecek doktora filan da yok, ne halt edeceğim ben şimdi :)
Soner... (Burada minare hareketi yapılır.) Benim de Vasi'm olur musun? Olmadı, saki de olur, nasıl istersen. :)
Ya evet Denizcim, bak iyi hatırladın, o cüceyle çektirilen resimler gibi benim de aklıma kutuyla Kaş'ta, İspanya'da, İzmir'de kahvaltı masasında falan çektirdiğim fotoğraflar gelmişti:)
Ama Soner'i iyi düşünmüşüm di mi?
Senin at kestanesi olayını bilmiyodum, pek naifmiş hem de komik:)
Gudik miyiz sevimli miyiz neyiz biz evahalipisi olarak, hala anlamadım.
Sanki mürit toplar gibi hissettim kendimi. Deniz, tabi ki senin de vasin olurum, ne demek? Berfu'yla beraber daha büyük bir güç oluşturursunuz. Beyza'yı da alalım. Bir kişi daha bulursak hatta Voltron bile oluruz!
Bu arada ben sanırım o kutuyu alırdım. Yani vasin olarak seçiyorsun ama bilemedim ki, ben mi seni seçsem acaba daha mı doğru bir hamle olacaktı?
Kahramanlarımız bundan sonra ne yapacaktı?
Bak işte ben seni tam da bu yüzden seçtim pikaçu:)
çok eglenceli :)
Orçun Kunek'e de hastayizzz. Hala var mi yazdigi biyerler??
Yok Anilcim, yazmiyo malesef. Ya da ben bilmiyorum. Ama internetten epeyce birseyler bulabilirsin. Misal Robocop Turkusu icin su linki tavsiye ederim: http://www.lafmacun.org/bak/robocop+turkusu
Ilahi Berfusu ya. Bolumdeki ofisimde (a.k.a. dungeon) tigsenc bir ruh hali icinde otururken okudum kutu maceralarini, bi guldum bi guldum kendime geldim walla. Kutuyu benimle tanistirmazsan bozulurum ona gore. Izmir'de soole bi gezdirelim beraberce, bakalim hirli miymis hirsiz miymis neymis. Aman ha, yaban ellerde Orcun Kunek ustadimin su sarkisi kulaana kupe yap cigerim "Pemde de olsa guvenilmez panterlere"
Burcusu bombaymis bu hakketen. Dedigin gibi yaban ellerde akilda tutmak lazim:)
Yorum Gönder